Πριν δύο χειμώνες και στην προέκταση τους, δηλαδή και δύο χρονικές περιόδους άνοιξης, παρακολούθησα κάποια σεμινάρια για τις ανθρώπινες σχέσεις (χρονικής περιόδου ενός εξαμήνου). Είναι προσωπική μου παγίδα να θέλω συνεχώς να μαθαίνω καινούργια πράγματα και γνώση σε πολλαπλούς τομείς, από την ψυχιατρική και την νεύρο επιστήμη, την γεωγραφία, την γεωπολιτική, την επικοινωνία και τις διαπραγματεύσεις, προγραμματισμό και ευκλείδεια γεωμετρία. Γνώση που θα με βελτιώσει σαν άνθρωπο, θα με κάνει ποιο απλό, θα μπορώ να επικοινωνώ καλλίτερα στις ανθρώπινες επαφές μου, θα μου ανοίξει τους ορίζοντες, στην οικονομική ελευθερία αλλά και στην κοινωνική ελευθερία που θα με κάνει ποιο επικίνδυνο έξω από τις μάζες και τα πλαίσια. Η παγίδα είναι ότι υπάρχει τόση πληροφορία και γνώση εκεί έξω σε συνδυασμό με την εύκολη πρόσβαση τόσο του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων ενημέρωσης όσο και με τα σεμινάρια και διαδικτυακά μαθήματα που υπάρχουν πληθώρα τόσο στον ψηφιακό κόσμο όσο και στον δια ζώσης κόσμο, η πληθώρα είναι τόσο πολύ που δεν ξέρεις τι ισχύει και τι όχι και τι τελικά είναι χρήσιμο για σένα και τις επιλογές σου. Και τώρα πάμε στο θέμα που θέλω να προβληματίσω και με προβλημάτισε προσωπικά και βρήκα τις προσωπικές λύσεις και είναι η εξής απορία οι επιλογές μας είναι τόσο ελεύθερες και προσωπικές ή είναι ντετερμινιστικές? Όταν παρακολουθούσα τα σεμινάρια, στο διαδίκτυο αλλά και νοητά και σε συνδυασμό με τις διαλέξεις των σεμιναρίων ήταν η σύγκρουση μεταξύ ελεύθερης βούλησης και ντετερμινισμού. Υπάρχουν οι υποστηρικτές της ελεύθερης βούλησης και εκείνων το ότι οι επιλογές μας είναι προγραμματισμένες και κατευθυνόμενες και ότι δεν έχουμε ελεύθερη βούληση. Αυτήν την σύγκρουση μπορεί να την παρατήρηση κάποιος τόσο σε επιστημονικό επίπεδο, σε φιλοσοφικό αλλά και στην καθημερινότητα σε απλές απόψεις και πρακτικές. Ο ντετερμινισμός λέει ότι οι επιλογές μας και οι απόψεις μας είναι κατευθηνόμενες και προγραμματισμένες από την οικογένεια μας, τους κοινωνικούς κύκλους, το επάγγελμα μας, τους δασκάλους μας, τους φίλους μας, την εκπαίδευση οτιδήποτε μας έχει δημιουργήσει τον εγκέφαλό μας από το λεξιλόγιο μας, την ικανότητα να γυμνάζομαι μέχρι και το να ανοίγω την βρύση και να πίνω νερό όλο αυτό το πλαίσιο που ηθελημένα είμαστε μέρος ή όχι μας προγραμματίζει της αποφάσεις και τις επιλογές μας με αποτέλεσμα να παραμένουν φυλακισμένες. Τα προσωπικά μου βιώματα όπως είναι να μην κολλάω σε νόρμες, να ψάχνω το διαφορετικό μέχρι που να πέφτω κάτω και να μην αντέχω και να ξανασηκώνομαι και να συνεχίζω, να γνωρίζω διαφορετικές νόρμες ανθρώπων, να είμαι αντιδραστικός, να κυνηγάω την επιχειρηματολογία και τον διάλογο και γενικότερα σε αυτόν το κυκεώνα της πληροφορίας να το ψάχνω κατέληξα να είμαι πρακτικά και βιωματικά με αυτούς την ελεύθερης βούλησης. Θεωρώ ότι και οι δύο έχουν δίκιο σε ένα ποσοστό από κει και πέρα είναι θέμα επιλογής και πως θα βρεις τα προσωπικά κλειδιά, εργαλεία για να έχεις ελεύθερη βούληση και δεν είναι εύκολο και γρήγορο, θέλει προσπάθεια και είναι μαραθώνιος και σίγουρα θα χρειαστείς να βρεις και ελευθερους ανθρώπους να συναναστραφείς μαζί τους ακόμα και να σε βοηθήσουν να πατήσεις στα πόδια σου και να βρεις τα προσωπικά εργαλεία της ελευθερίας σου. Η ελεύθερη βούληση θέλει κίνηση, αμφισβήτηση, το θάρρος της γνώμης, άντερα, συντονισμό μυαλού και καρδίας. Υπάρχουν τόσες πολλοί βαθμοί ελευθερίας να είναι ελεύθερος ο άνθρωπος που υπάρχουν άπειρα κλειδιά και εργαλεία ελευθερίας. Έτσι και αλλιώς ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος να είναι καθολικά ελεύθερος αλλά για αρχή σε αυτό το εννοιολογικό πλαίσιο που έχουν στήσει ας πούμε απλά ελεύθερος.
αυτόλυκος & τριήρης






